Radio 1: De Zomer van 2020

Psyché Rock’ komt uit ‘La Messe pour le temps présent’ een dans suite geschreven door Michel Colombier & Pierre Henry voor het ballet van de twintigste eeuw van Maurice Béjart en dat opgevoerd werd in 1967 op het festival van Avignon. Fatboy Slim die toen vier jaar moet geweest zijn maakte er 33 jaar later een schitterende remake van. Het nummer uit 1967 blijft nog steeds futuristisch klinken. Pierre Henry was een pionier van de ‘musique concrète’ een vorm van sampling. Hij begon ermee in de jaren veertig lang voor er samplers en synthesizers bestonden.  

Radio 1: De Zomer van 2020

Il jouait du piano debout’  is een hommage aan Jerry Lee Lewis en niet aan Elton John zoals velen dachten. Michel Berger, de schrijver van het lied en echtgenoot van France Gall schreef het uit de bewondering die hij had voor de excentrieke piano-stijl en ‘rebelse’ en eigenzinnige houding van Jerry Lee Lewis, die ooit zijn piano in brand stak tijdens een concert om Chuck Berry de loef af te steken. De verwarring met Elton John kwam er vooral omdat France Gall, op verzoek van Elton John, kort daarop samen met hem een single uitbracht met A-kant Les Aveux (waarvan de melodie lijkt op ’take it to the limit’ van de Eagles) en B-kant ‘Donner pour donner’ geschreven door Michel Berger en Bernie Taupin. In 1987 schreef Michel Berger ‘Ella, elle l’a’, nog een hommage aan Ella Fitzerald waarvan Kate Ryan een disco-versie maakte in 2008 met een knipoog naar een low cost vliegtuigmaatschappij.

Met het nummer ‘Armstrong‘ brengt Claude Nougaro een hommage aan Louis Armstrong op de noten van ‘Go down Moses’.  Louis Armstrong had het nummer (Go down Moses) zelf in 1958 opgenomen samen met het Sy Oliver’s Orchestra. Nougaro pleit in het nummer ook voor tolerantie en gelijkheid en drijft een beetje de spot met de racistische vooroordelen: “Armstrong, un jour, tôt ou tard, On n’est que des os / Est ce que les tiens seront noirs ? Ce serait rigolo
Het nummer werd reeds in 1965 uitgebracht door de Franse zanger maar ik stel voor te luisteren naar de live versie uit 1989 opgenomen in het Parijse Zénith, met langere trompet intro dan de studio versie. Een instrumentale versie van het nummer werd postuum op ‘Blue Note’ uitgebracht in 2004. In 2009 maakte de Belgische zangeres Maurane, op vraag van Nougaro’s echtgenote, een album ‘Nougaro ou l’Espérance en l’Homme’ ter gelegenheid van zijn 80e verjaardag, waarop uiteraard ook dit nummer staat. Maurane was enorm grote fan van Nougaro. Zoals ze zelf zei was ze ‘getatoeëerd door Nougaro’.

Radio 1: De Zomer van 2020

We Were All Wounded at Wounded Knee” door Redbone is een protestsong over de bezetting van het dorp Wounded Knee in 1973 door honderden jonge leden van de American Indian Movement (AIM) en een verwijzing naar het bloedbad uit 1890 dat daar plaatsvond tijdens het conflict tussen de Sioux Indianen en de Seventh Cavalry. De groep Redbone zong het in 1973. De groepslid Tony Bellamy (Tony Avrilla) is deels van Indiaanse afkomst, en drummer Peter “Last Walking Bear” DePoe is een Cheyenne-indiaan. Niemand wilde de song uitbrengen in de US. Pat Vegas van Redbone betaalde uiteindelijk zelf om het nummer op 500 exemplaren te persen en ermee naar Europa te trekken.

Radio 1: De Zomer van 2020

Le premier pas” is een Franse song uit de zomer van 1974 waarin Claude-Michel Schönberg een platonische liefde beschrijft. Hij sleept je helemaal mee in de gevoelens van de jonge man of vrouw om de eerste stap te zetten: “Le premier pas. J’aimerais qu’elle fasse le premier pas. Je sais, cela ne se fait pas. Pourtant j’aimerais que ce soit elle qui vienne à moi. Car voyez-vous je n’ose pas…”. Het is een schitterende compositie van Frank Pourcel die een heerlijke slow van bijna vijf minuten oplevert waarop menige pubers destijds hebben gedanst. Claude-Michel Schönberg schreef samen met Raymond Jeannot de muziek voor de eerste Franse rock opera “La Révolution Française” in 1973 en samen met Alain Boublil de musical Les Misérables en Miss Saigon. Het franse chanson heeft het momentum verloren maar gelijkaardige liedjes werden toen gebracht door Françoise Hardy (Tout les garçon), Michel Fugain et le Big Bazar (Une belle histoire), Joe Dassin (L’été Indien), Michel Delpech (Pour un flirt), etc…

Radio 1: De Zomer van 2020

Playing for change bracht reeds tien jaar geleden artiesten bijeen van verschillende culturen, verschillende etniciteiten over de ganse wereld. Elke artiest speelt zijn authentiek instrument en wordt gefilmd in zijn vertrouwde omgeving. Iedereen herinnert zich ongetwijfeld de eerste video met “Stand By Me,”. De song ‘Chanda Mama‘ werd ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van “Play for change” opnieuw opgenomen en brengt artiesten samen uit Argentinië, Frankrijk, Israel, Congo, Zuid Afrika, Portugal, India, Italië, Zimbabwe en Cuba. Je zou eigenlijk elke ‘Playing for change’ productie kunnen gebruiken in het programma. Met de huidige ‘lockdown’ video’s lijkt het concept een beetje achterhaald maar de ‘Playing for change’ producties blijven tijdloos. Het is genieten van heerlijke muziek en tegelijk reizen rond te wereld. “Chanda Mama” is een Hindi kinderlied.

Radio 1: De Zomer van 2020

Donald Fagen beschrijft een futuristische wereld zoals een transatlantische tunnel (Ninety minutes from New York to Paris: More leisure for artists everywhere) en steden volledig voorzien van zonne-energie. Het lied is een terugblik op het  “International Geophysical Year” van 1957 to 1958 (het jaar van de Expo) van wetenschappers om de wereld te verbeteren door de techniek. Muzikaal is dit ook het schitterende openingsnummer van zijn album uit 1982, the The Nightfly. 

Radio 1: De Zomer van 2020

Foundations” zit vol catchy zinnen die een vertroebelde relatie (‘the cracks in our foundation) beschrijft. De bijhorende video illustreert de subtiele ergernissen. Kate Nash maakte haar eerste album in 2007 tijdens haar ‘confinement’ toen ze thuis zat met een  gebroken voet. Ze begon op een moment dat ook Lily Allen, Amy Winehouse en Duffy successen boekten. Ze kreeg steun van Lily Allen, die zelf ook een toepasbaar nummer met ‘Smile’ had, en Foundations kreeg met wat vertraging de nodige aandacht.Een uitgesproken Brits accent en de keuze van instrumenten was eerder bescheiden.

Radio 1: De Zomer van 2020

Steve Turre is een trombonist die een ganse collectie zeeschelpen bezit waarop hij meesterlijk, meestal jazznummers, speelt. Deze “seashellist” doet dat solo of met het “Sanctified Shells” ensemble en telkens vergezeld van zeer goede, en vaak befaamde, muziekanten. Hij speelde met de allergrootste Jazzartiesten. Hij begon met Ray Charles, Art Blakey’s Jazz Messengers, Herbie Hancock, Tito Puente, Pharoah Sanders, Horace Silver en ook in het United Nations Orchestra van Dizzy Gillespie. Hij is van Amerikaans-Mexicaanse afkomst en groeide op in San Francisco Bay.  Hij produceert een unieke sound met deze schelpen en legt daardoor in elk nummer de klank van de zee. Het nummer ‘Coastin’ With Bobby’ komt van zijn album ’Steve Turre’ uit 1997 en hoor je hem in een eigen compositie samen met drie andere trombonisten (seashellisten) op schelp.

Radio 1: De Zomer van 2020

Nina Hagen, ook wel de ‘Mother of Punk’ genoemd heeft een uitzonderlijke stem en stijl. Catharina “Nina” Hagen, geboren in 1955 in oost Berlijn had artistieke ouders: Eva Maria Hagen was een superster in Oost Duitsland en haar vader Hans Oliva-Hagen was schrijver. Ze wou eerst, zoals haar moeder, actrice worden. In de jaren zeventig volgde ze haar stiefvader, verliet Oost Duitsland en leerde de ska en punk kennen. Ze keerde terug en vormde de ‘Nina Hagen Band’ waarmee ze een hit scoorde “Unbeschreiblich weiblich” (een feministisch strijdlied).  Met haar uitzonderlijke stembereik kan ze alle genres aan: pop, jazz, punk en zelfs opera. Luister naar het nummer “Naturträne” (live in Rockpalast); ook een nummer uit haar debuut-album “Nina Hagen Band” waarop haar stemcapaciteit en kwaliteit ten volle ontplooid wordt. Letterlijk een kleurrijke figuur in de muziekwereld!

Radio 1: De Zomer van 2020

Aafke Romeijn is een Nederlandse muzikante, schrijfster en journaliste. Ze zocht popliedjes waarin klassieke instrumenten gebruikt worden.

Pia Salvia speelt harp en zingt verschillende stijlen. Ze is opgegroeid in België en woont momenteel in New York. Ik ontdekte haar op TV Brussel met het nummer “I can’t Control Myself”. Onlangs nam ze een nummer op thuis tijdens de lockdown: “Dark Longing” waar ze ook een beetje Frans in zingt. Luister naar “Radioactive waar ze op haar eentje (met een loop machine) een heerlijke song brengt waar zowel haar stem als haar harpspel talent gedeomstreerd wordt.